Opeten?

Ik zou je wel kunnen opeten!

 

Hoe heb je antroposofie leren kennen? Een vaak gestelde vraag, waarop je in de eerste plaats het antwoord wel schuldig moet blijven. Want het is een kennismaking die via mensen gaat., ook wanneer je kennismaking een werk van Steiner blijkt te zijn, dat je op welke manier dan ook in handen kreeg, ook dit gaat via mensen Zowat 4 decennia geleden bezocht ik een tentoonstelling met werk van leerlingen van de enige Steinerschool die België toen rijk was. Er gebeurde iets met mij dat van de orde van een herkenning was. Herkenning waarvan? Er was een boekentafel en ik schafte me er Filosofie van de Vrijheid aan. Het was vooral de term filosofie die mijn aandacht had getrokken. Ik durf niet te beweren dat dit een kennismaking met antroposofie werd. Want was dit wel filosofie? En een spiritueel geschrift in strikte kon je het ook niet noemen. Eerder een oefenboek. Maar waarin? Allerlei vragen die ik met me meenam toen ik amper een tweetal jaren later aan diezelfde school ging lesgeven. Het studeren van Steiners werk, meestal in een kleine groep, ging onverdroten verder. Een van die absoluut niet te klasseren geschriften was ‘Antroposofische Menskunde’. Een handboek bij de praktijk van het lesgeven was het allerminst. Ging dit over pedagogie? Psychologie wellicht? Het antwoord ‘geesteswetenschap’ hielp me ook niet veel verder. Tot het verlossende woord uit een voordracht kwam door Steiner voor het eerste lerarencollege te Stuttgart gehouden. (21 September 1920) Wat ‘Antroposofsche Menskunde’ inhoudt, -zo luidt het betoog- weet je pas als je de inhoud ervan hebt opgegeten! Ja, zo in je hebt opgenomen, dat deze helemaal in jou oplost. Een oplossen dat tot een vergeten leidt. Opeten en verteren! Niet willen er aan vasthouden! Dat was de boodschap. Meditatief in je opnemen, integreren, waarbij het vergeten een belangrijke, zo niet een cruciale rol speelt. Want pas als je datgene wat je in je hebt opgenomen ‘vergeet’ kan het tot nieuw inzicht worden. Anders gezegd, bij het in je opnemen en vergeten kan het ‘voedsel’ worden verteerd en eigen gemaakt. Dit je meditatief eigen maken maakt dan plaats voor een scheppend ‘herinneren’, dat alleen maar kan omdat je het bewust hebt vergeten Waarbij tijdens dit proces het levend geestelijk element, dat in een loutere tekst nog opgesloten zit, in jou bevrijd wordt en tot scheppend kenorgaan kan worden. En wordt een inhoud, hoe hoogstaand ook, nu pas tot een levende spiritualiteit. Geen handboek voor menskunde, geen filosofie, geen spiritueel geschrift, maar een ‘Butterbrot’ zoals Steiner het noemt en dat, op voorwaarde dat ik het ‘opeet’, in en via mij omgevormd wordt tot een orgaan voor mijn denken, voelen en handelen als mens. Dit geldt uiteraard voor iedere inhoud die Steiner heeft meegedeeld: opeten! Zeggen we ook niet tot onze liefsten: ik zou je wel kunnen opeten?

Hoe heb je antroposofie leren kennen? Een iets is zeker: het gaat via mensen, dit wel zeggen op de eerste plaats:   in en door mij!

This entry was posted in Geen categorie. Bookmark the permalink.