Engelen onderweg

Die dag zijn we op weg naar de kleine speeltuin, hier in de buurt.

-Kijk! Een engel met maar één vleugel! roept de vierjarige Jules verrast.

Op een grasveldje, dat de open ruimte tussen twee huizenblokken moet opfleuren, zien we een meer dan levensgrote figuur uit brons, waarvan de hele gestalte naar boven lijkt te reiken. Aan de rechterschouder inderdaad één enkele vleugel, die aan het uiteinde ook nog eens  geknakt blijkt te zijn. Waar je de andere vleugel zou verwachten is er soort vergroeide arm.

We  staan een poosje zwijgend te kijken.

-Misschien is het wel geen engel, meent de oudere broer.

-Jawél, hij heeft een vleugel!

Het beeld, wat het ook moge voorstellen, is hier onlangs door de gemeente geplaatst. Er is geen bordje dat ons wijzer kan maken.  Ook even om de engel heen te lopen, lost het raadsel niet op.  Engel of geen engel, het speeltuintje op een paar passen hier vandaan, roept.

-Dàg engel!  probeert de vierjarige nog. Zijn oudere broer heeft het al op een lopen gezet. Hij kijkt niet meer om. De jongste gaat hem achterna.

De mogelijkheid dat engelen ook kwetsbaar kunnen zijn ligt gelukkig nog niet binnen hun horizont.

juni 2011

Dit bericht is geplaatst in Foto onderweg. Bookmark de permalink.