Een wonder x 2

Die dag hadden we Isfahan met onze voeten verkend, eerst het grote plein met de blauwe moskeeën en dan langs de oevers van de Zayyande Rud, via de oude Bazar terug richting onze verblijfplaats. En plots, in een eerder volkse buurt, een stalletje met granaatappelijs.  Hoe is dit mogelijk! Hier in deze buurt?  Een wonder! Het stalletje werd meteen uitgeroepen tot een halteplaats. En vervolgens mochten we één voor één  aanschuiven voor een beker  met het meest verrukkelijke ijsgerecht ter wereld.

Ik had tot het laatste gewacht. Niet omdat ik geen trek zou hebben in deze meer dan welkome versnapering, maar om zolang mogelijk uit de zon te blijven. Het was tijdens dit wachten dat ik naast het stalletje een even onooglijk uitstalraam ontdekte en waarempel… het bleek het atelier van een miniatuurschilder te zijn.  Omdat er ook daar nog wat schaduw was, ging ik even van dichtbij kijken.  Toen geschiedde het tweede wonder. Waarbij het eerste in het niets verdween. Bovenop een stapel met de hand geschilderde miniaturen lag er een met de voorstelling van  de zeven slapers in de grot te Ephese.  Het hondje tussen hen in. Een thema, zo zelden uitgebeeld -zowel in Oost als in West- dat een georganiseerde zoektocht naar een dergelijke miniatuur best jaren tijd en ettelijke bezoeken aan Iran had gevraagd. En nu ….Ik stapte het atelier binnen. De schilder bleek niet eens verrast te zijn dat ik deze en neen… echt niet… enkel deze wilde kopen.

-Geloof je er in, vroeg hij nog nadat de koop gesloten was.

Er was zoveel om in te geloven dat op dat ogenblik samenkwam, dat ik het antwoord schuldig bleef.

 

Wie meer wil lezen over de legende van de zeven slapers te Ephese, die zowel in de christelijke als in de islamitische wereld verspreid is en tot op heden ten dage ook op pelgrimsplaatsen verder leeft, kan dit in het artikel: ‘Si, nous avons le choix’, De 7 van Tibhirine.

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.